Het was mijn 23ste bezoek aan de Carrefour Européen du Patchwork en ik keek er naar uit, aangezien de 30ste editie werd gevierd. Ik zou jullie 3 tentoonstellingen willen voorstellen, 3 kunstenaars, die al mijn aandacht hadden. De Braziliaanse Fabia Diniz, in de kerk van Rombach, presenteerde uitsluitend “wholeclothes” werken waarop het machinequiltwerk mooi uitkwam. Zij werkt al 15 jaar op deze manier. Haar werken van een grote finesse en meesterschap kunnen in ieder decoratieproject hun plaats vinden, vooral in stijlinterieurs. Ik had de gelegenheid haar enkele vragen te stellen. Al de werken werden gerealiseerd op een gewone naaimachine, maar nu heeft ze zich toch een longarm machine aangeschaft om aan de vraag te kunnen beantwoorden veronderstel ik. De tweede kunstenaar is de Duitse Ulla Hoppe, getoond in de zaal Raymond Hestin in Rombach. Ziehier een persoon met veel verbeelding en humor. Ze werkt vooral met borduurwerk, maar zoals ze op haar website vermeldt, ze gebruikt drie technieken: naaien, borduren en quilten. Ik hield veel van het werk “Le baiser de la femme araignée”, herinnering aan een prachtige film uit de tachtiger jaren. Een ander werk dat ik opmerkte bestond uit een borduurwerk, dat zou kunnen thuishoren in een avant-garde wedstrijd, was het niet om de afmetingen, integreerde gedrukte omlopingen en voor de humor, het portret van een oude man, uitgedost met echte gehoorapparaten.
De derde kunstenaar die op het lijstje van mijn favorieten stond is de Americo-Italiaanse Mattea Jurin. Zij nam deel aan de wedstrijd “Avant Garde” met het werk: “Het beste van de wereld”, biotechnologie en cellulaire kwantum. Haar werk is technisch gezien perfect, maar de interpretatie die ze eraan geeft verwonderde mij: 2055, de geneeskunde verzorgt niet meer – zij fabriceert genomen in een daarvoor ontworpen omloop. De cellen vormen een biotechnologische huid met organen geweven door IA en membranen die kwantitatief zijn genaaid. De evolutie is gestopt- de mensheid spint in het vervolg haar eigen code in haar post-menselijke tapijtwerk.
Naar mijn oordeel kwam dit werk het dichtst bij het thema en dat is schrikbarend.
Patchwork verlaat hier het domein van de ontspanning voor het domein van reflectie en textielkunst en wordt een middel om zich uit te drukken en Kunst met een grote K.
Mattea Jurin kreeg een persoonlijke tentoonstelling, eclectisch en zeer mooi. Zij toont eens te meer haar maatschappelijke betrokkenheid in een werk dat over féminicide gaat.
2025, een jaar dat niet echt veel nieuws bracht, maar ons toch enkele pareltjes schonk. Tot volgend jaar.
Simone Jérôme